Duke u kthyer në shtëpi në ulësen pranë erdhi u ul një zonjushë. Nuk rrinte e mbështetur por mbahej mbi mbrojtësen e ulëses së parë. E rreth 10 minutë pasi që kishte hipur në autobus po e thërret dikush atë në telefon. Unë me cep të syrit e vërejta burimin e dritës nga ekrani e fillimisht mendova mos e kam harruar telefonin tim por kur e pash kush ishte duke thirrur e kuptova që nuk ishte telefoni im.

E ajo kishte për të zbritur pas 10 minutash.

Si kishte arritur telefoni aty pas saj në karrigë ishte paksa e pakuptimtë.

Por, e lajmërova atë zonjushën që mbase ishte telefoni i saj.

Edhe ajo u habit se si është e mundur të dilte telefoni aty dhe e morri dhe foli me telefonuesen.

Dhe pastaj më falenderoi.

Advertisements

Posted by amurati

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s